डे चे ’फन’डे

पाश्चात्य संस्कृतीतल्या चुकीच्या गोष्टीच नेमक्या भारताने उचलल्यात, अशी एक नेहमी ऐकू येणारी ओरड आहे. ती खरीही आहे काही अंशी. आपल्याकडे खरंच तिथल्या संस्कृतीतल्या काही गोष्टी सोयीस्करपणे उचलून त्यांचं स्वरूप खूप वेगळं करण्यात आलेलं आहे. त्यामुळे त्या गोष्टींकडे आणि एकंदरीतच त्या ’संस्कृती’ कडे बघण्याचा भारतातल्या बहुतांश लोकांचा दृष्टिकोन हा काहीसा वक्रच असतो.

कालच व्हॅलेंटाईन डे होऊन गेला. या ’डे’ विषयी बोलताना अनेक जण “या’डे’पणा’ आहे’ असं म्हणतात, अनेक जण तो हॉटेलात जाऊन, भेटकार्ड देऊन, सिनेमा बघून साजराही करतात. आणि एक पंथ असं म्हणणा-यांचा असतो की प्रेम व्यक्त करायला हा एकच दिवस कशाला हवा?... ते रोज आपल्या वागण्या बोलण्यातून व्यक्त झालं पाहिजे वगैरे वगैरे. आणि हाच नियम मग मदर्स डे, फादर्स डे, सिस्टर्स डे, ब्रदर्स डे सगळ्यांना लागतो.. ते सगळे ’डे’ सुद्धा चुकीचे किंवा अनावश्यक ठरतात.

काल माझ्या एका सहकर्मचा-यांशी सहज याविषयी बोलत होतो, तर त्यांचाही विचार वर मांडल्याप्रमाणेच दिसला; की हा दिवसच कशाला... इत्यादी. मला याबद्दल असं वाटतं की,

’... जसं गणपती समोर आपण रोजच हात जोडतो, तरीही संकष्टी चं महत्व वेगळं असतं, विठठलाचं नाव नेहमी मुखात असलं तरीही आषाढी - कार्तिकी ची ओढ आगळी असते, तसंच काहीसं या ’डे’ज बद्दल आहे...’

मी म्हटलंही त्यांना तसं. अर्थात, व्हॅलेंटाईन किंवा इतर कुठल्याही डे च्या नावाखाली जे गैरप्रकार आणि जी फालतूगिरी चालते, त्याचं मी मुळीच समर्थन करत नाही, किंबहुना त्याला माझा तीव्र विरोध आहे. एवढंच म्हणणं आहे, की या संस्कृतीतला जो चुकीचा भाग घेतलाय त्याला विरोध करणं ही एक गोष्ट झाली; पण त्या संस्कृतीला आपल्या परंपरेनुसार वळण देऊन जर त्यातील पटतील ते सण, दिवस, रुचतील तसे साजरे केले, तर हरकत का असावी!

- अ. ज. ओक

उद्रेक

वर्तमानपत्रात एखादी खुनाची, किंवा तत्सम बातमी वाचली की बरेचवेळा मला त्यामागे सूड, विकृती, वैमनस्य अशी कुठलीही भावना न दिसता केवळ एकच गोष्ट दिसायची; उद्रेक. मग वाटायचं की मला जे वाटतय ते तितकं खरं नसेलही, आणि त्याबद्दल लिहायचं मी टाळायचो. पण नाही; या अशा बातम्या येत गेल्या, आणि माझं म्हणणं मला आणखी जास्त पटत गेलं.

उद्रेक हा काहीसा ज्वालामुखी सारखा असतो. अनेक काळ तापत धुमसत राहून मग एक दिवस ज्वालामुखी ज्याप्रमाणे उसळतो, त्याप्रमाणेच चीड, नाखुशी, साचत जाऊन तिचं रुपांतर उद्रेकात होतं. भारतातच नव्हे, तर सगळ्याच देशात तुम्हाला हे कमीअधिक प्रमाणात आढळेल. मग एसटी ड्रायव्हर ने रस्त्यावर घातलेला हैदोस म्हणा, कुठल्याशा परदेशात तत् स्थित परप्रांतियांवरचे हल्ले म्हणा, आपल्या राज्यात रुजणारी परप्रांतियांविरुद्धची भावना म्हणा, शिक्षकाच्या अत्याचाराला उत्तर म्हणून विद्यार्थ्याने त्याला केलेली मारहाण म्हणा, अशी अनेक उदहरणं आहेत. यात कुठली बाजू योग्य किंवा कुठली अयोग्य या विषयाबद्दल मी कोणताही विचार मांडत नाही. परंतु या सगळ्या घटनांमध्ये मला, एक साचत गेलेली, आणि पुढे स्फोटक झालेली, अशी भावना दिसते.

अशा प्रकारांचं वाढतं प्रमाण बघता; भीती वाटते. आणि त्यात हे प्रकार वाढत जाण्याचीच लक्षणं दिसतात. उद्रेक; तो कधी सज्जनांचा दुर्जनांप्रत झालेला उद्रेक असेल, किंवा कधी उपेक्षितांचा, शोषितांचा, शोषण करणा-यांप्रत.

पुढे काही वर्षांनी भारतात अफ्रिकन देशांसारखी परिस्थिती उद्भवली, लोकं दिवसाढवळ्या शस्त्रांच्या धाकाने एकमेकांना लुटायला लागली, तर नवल वाटायला नको. उद्या सगळी जनता रस्त्यावर उतरून भ्रष्ट नेत्यांना चक्क धरून मारायला लागली तर ती आश्चर्याची गोष्ट नसेल. मुलांना गुरासारखं मारणा-या शिक्षकांना पालकांनी मिळून बुकललं, काळं फासलं, तर ते अपेक्षितच असेल. चोरगिरी करणा-या दुकानदारांची शहरवासियांनी धिंड काढली तर ते दृश्य चक्रावून टाकणार नाही...

हे अनेकांना फार Negative किंवा Pessimistic स्टेटमेंट वगैरे वाटेल, पण हेच माझं मत आहे, की, भारताबद्दल बोलायचं झालं, तर,

‘उद्रेक हेच भविष्य आहे’

- अ. ज. ओक.

आग्रह

जेवण आणि त्यात होणारा ’आग्रह’ हा भारतीय सण-समारंभातला फार महत्वाचा भाग आहे. आपल्यापैकी अनेकांनी हा ’सोसलेला’ असेल. ’सोसणं’ हा शब्द मुद्दाम वापरला कारण बहुतेकदा आग्रह खेळीमेळीने घेण्याजोगता होत नाही. 
माझ्या मते आग्रह करताना खाणा-याला पदार्थाची निवड करण्याची मुभा हवी. एखाद्याला गोड आवडत नसेल तर त्याला गुलाबजाम, जिलबी, अशा व्यंजनांचा आग्रह करणं म्हणजे त्या आग्रहाची गोडी घालवणं आहे. त्याच व्यक्तीला रस्सा भाजी किंवा मसालेभाताचा आग्रह करा, तो कदाचित वाढपीला चांगला व्यायाम देईल. बरं, आग्रह एका व्यक्तीने केला की त्या कुटुंबातली आणखी २-३ मंडळी तिथे येतात. "मी कुठे केलाय अजून आग्रह.." असं म्हणून एकीकडे आग्रहाचं व्यंजन पानात वाढून मोकळी होतात. 

आणि आग्रह ज्याला करताय त्याचं वय, त्याची आवड, त्याची त्या वेळची प्राकृतिक स्थिती, हे सगळं बघायलाच हवं. माणसाचा स्वभाव आहे, की राजीखुशीने केलेली गोष्ट आनंददायी होते पण तीच गोष्ट लादली की त्याची मजा जाते. म्हणून वाटतं,

"आग्रह ठीक आहे, पण आग्रहाचा आग्रह म्हणजे दुराग्रहच; नाही का!"
- अ. ज. ओक

Running - Race - Winning

Each one of us has some goals, some wishes, some dreams. Some manage to turn them into reality, some don't. Many of those who don't, are often victims of some social factors. Thinking too much about what others may think; makes you actually not think about what You think.


I know a person from somewhere in Europe who works for 6 months, earns and saves some money, and then goes out traveling for next 6 months on his bike. I am sure this thought would interest you and inspire you to do something like this; something which you like to do. But I am also sure, that you will anticipate questions like 'are you crazy?', 'you seem to have a Lot of time to spare eh?', 'what about the educational qualifications that you have?' and so on.

Thoughts and wishes like these, and then reactions, questions like these make people think that they are lagging behind the rest of the crowd, exactly when they are thinking about taking just the right step in just the right direction. What I am talking about  is very much 'India specific'.


'Two myths; Two disastrous misconceptions that one should stay away from: - 
'If you are not running; you're not in the race.'
'If you are not in the race; you're not winning.''
- A J Oka.

Revolution

I don't believe in New Year resolutions. So I don't like to ask or to be asked about them. But I always hear the high claims that people make in excitement. Those claims fade away quickly in just a few days. Our mind will always challenge what we impose on it. Resolutions are the best examples. But our mind will seldom counter what originates from within itself. 

'It takes a REVOLUTION and not a RESOLUTION, for a mind to do wonders.' 
- A J Oka.

लक्षण आणि गुणधर्म

रोज येणारे मार्केटिंग चे कॉल, रोज आपली वेळेची गणितं चुकवणारा ट्रॅफिक, रोज डोक्यात जाणारी गर्दी, रोज सोसायला लागणारी असुविधा, या रोजच्या गोष्टींबद्दल रोज राग व्यक्त केला जात नाही. त्या गोष्टी पहिल्या काही वेळा घडतात, दिसतात तेंव्हा आपल्याला खूप राग येतो. पण त्या सतत व्हायला लागल्या की, जरी राग तितकाच आला तरी तो तितक्या प्रखरतेने व्यक्त होत नाही. 

एखादी गोष्ट आपल्याला खटकत असते. त्याबद्दल वारंवार चर्चाही होत असते. पण कालांतराने त्या गोष्टीविषयी भाष्य करून आपली नाराजी दर्शविण्यातही आपल्याला स्वारस्य उरत नाही किवा तशी इच्छा उरत नाही. तरीही मनातली ती नाराजी कायम असते. तो राग नाहीसा किंवा कमी होत नाही. पण सोबतच्या व्यक्तींची धारणा, त्यांचा समज नक्कीच असा होतो की तो राग, ती नाराजी निवळली असावी किंवा गेली असावी. बदल लक्षणात होतो, गुणधर्मात नाही. कसं आहे, की,

’दगड बोथट झाला म्हणून त्याचा कठीणपणा कमी होत नाही.’  
- अ. ज. ओक

रोल्स रॉईस

मोबाईल, गाडया, राजकारण आणि सिनेमे हे फावल्या वेळातल्या चर्चेचे चार मुख्य विषय आहेत. त्यापैकी राजकारण हा विषय पूर्वापार चालत आलेला आहे. पण बाकी तीन हल्लीच्या काळात वाढलेत. तर अशीच त्या दिवशी गाड्यांविषयी चर्चा चालू होती. एका व्यक्तीने रोल्स रॉईस चं वर्णन सुरू केलं, आणि एक महाभाग उत्तरला, ’अ‍ॅव्हरेज किती देत असेल रोल्स रॉईस ?’ मी म्हटलं,

’रोल्स रॉईस चं अ‍ॅव्हरेज विचारणं, म्हणजे पॅमेला अँडरसन ला ’स्वयंपाक करता येतो का?’ असं  विचारण्यासारखं आहे.’
- अ. ज. ओक

Being 'High'

The year is about to end, and the ever popular occasion to celebrate is approaching. On that day, the pubs in the city will be full, the restaurants will have a long queue outside. There will be parties all over the city, including the roads. Some people will be high on alcohol, some will be high on something else, and almost everyone will be high on excitement and joy.

'Speaking about being 'high'; I feel that as long as one is high on principles and ideals, he won't feel the need to get high on anything else.' - A J Oka.

सोल / Soul

’जोडीदार आणि पादत्राण निवडण्यामधे सर्वात महत्वाची गोष्ट समान आहे. ’सोल’ चांगला असला पाहिजे. बाकी सगळं दुय्यम.’
- अ. ज. ओक

The most important thing is common when it comes to choosing a life partner and footwear. 'The Soul (Sole)' has to be good.'
- A J Oka.

माणूस तेंव्हा चुकतो..

एकदा एक मुलगा रस्ता ओलांडत होता. त्याच्यासोबत त्याचे काही मित्र होते. तसा तो मुलगा अगदी शांत आणि गोष्टी सांभाळून करणारा होता. पण त्या दिवशी रस्ता ओलांडण्यासाठी पाऊल पुढे टाकणार इतक्यात त्याच्या मित्राने मागून त्याला सांगितलं "थांब थांब ती गाडी जोरात येतेय"... लगेच दुसरा मित्र म्हणाला, "अरे नाही रे ती लांब आहे, चल." टाकलेलं आणि पुन्हा मागे घेतलेलं पाऊल त्याने पुन्हा पुढे टाकलं; ते त्या गाडीला धडकून पडण्यासाठी.

हे एक छोटं उदाहरण झालं. पण दररोज माणूस शेकडो गोष्टी करतो. अनेक निर्णय घेतो. त्यासाठी माहिती असलेल्या आणि नव्याने माहिती झालेल्या कित्येक गोष्टींचा तो विचार करतो. आपापल्या विचारांनुसार अंदाज बांधतो, गणितं मांडतो. हे सगळं करताना त्याचा मेंदू आणि त्याचं मन, दोघे एकमेकांशी ताळमेळ साधत काम करत असतात. 

आणि मग अशा प्रक्रियेत त्याला मिळतात, अनेक सल्ले, अनेक उपदेश, बहुतेक वेळा त्याच्या कल्पनेला बगल देणा-या अशा अनेक कल्पना, आदेश, आणि बरंच काही. इथे त्याचा मेंदू संभ्रमित व्हायचा सर्वाधिक संभव असतो; आणि बहुतेक वेळा तो होतोच. मग घडतात चुका, घोळ, आणि गडबडी.

हे सल्ले प्रत्येक वेळी चुकीचे असतात असं मला म्हणायचं नाही. परंतु प्रत्येक जण एखाद्या कामात त्याची स्वत:ची अशी काही गणितं मांडत असतो, त्यानुसार निर्णय घेत असतो... या प्रक्रियेला ते नक्कीच ’डिस्टर्ब’ करतात. आत्तापर्यंतच्या माझ्यासकट जगातील अनेक माणसांच्या झालेल्या चुका, आणि गल्लती बघून मला एवढंच म्हणावंसं वाटतं, की

"माणूस तेंव्हा चुकतो, जेंव्हा त्याचा विचार, त्याची विचारप्रक्रिया, त्याची विचारधारा कुणीतरी बदलायचा किंवा प्रभावित करायचा प्रयत्न करतं."

- अ. ज. ओक.

The Time Tally / काळ - वेळ

फार पूर्वी जेंव्हा आधुनिक साधनसामुग्री विकसित झाली नव्हती, तेंव्हा माणसाचं वेळेचं गणित खूप सोपं असायचं. जसजसा काळ पुढे गेला, माणसाची प्रगती होत गेली, नवे शोध लागत गेले, तसं माणसाचं वेळेचं गणित आणखी क्लिष्ट आणि कठीण होत गेलं. वेळ कमी पडू लागला आणि उद्योग वाढत गेले.
मग शोधांचं मूळ उद्दिष्ट वेळ आणि श्रम वाचवणं असू लागलं. काळाच्या पुढे जाण्याची माणसाची धडपड वाढत गेली. माणूस काळाच्या पुढे जाण्यात यशस्वीही झाला. पण ते वेळेचं गणित काही सोपं झालं नाही. ते आजही क्लिष्टच आहे. 


‘माणूस काळाच्या कितीही पुढे गेला, तरी वेळेच्या मागेच असतो.’ - अ. ज. ओक

In the times when there was absence of technological advancements, Time, was not a very precious commodity. As the world progressed, there were developments, discoveries and inventions. All aimed to save Time and Energy. 
Ever since, time has always been short in supply. Even today, several time-saving devices, techniques are being developed, because


'Man, no matter how ahead of Time, is always behind 'Time' - A J Oka.

अडखळणं

नेहमीचाच रस्ता असतो, पण एखादवेळी ठेच लागते, तोल जातो. ती जागा मात्र कधीच विसरायला होत नाही. एखादं सवयीचं वाक्य बोलताना कधीतरी शब्द चुकतात; पण त्यापुढे मात्र ते शब्द नेहमीच सावधपणे उच्चारले जातात. एकदा खिशातलं पाकीट गेलेलं असलं, तरी उठता बसता खिशाला हात लावून तपासून बघायची सवय जडते. याउलट, कधीकधी अगदी डोक्यात फिट्ट बसवलेली गोष्ट सुद्धा ऐनवेळी आठवत नाही. १० वेळा घोकलेला टर्न न घेता आपण पुढे जातो.  खूप सराव केलेलं गणित परिक्षेत मात्र नेमकं सुटत नाही. माणसाच्या मनाचं असंच असतं;

’अडखळलेल्या जागा नेहमी लक्षात रहातात; आणि लक्षात ठेवलेल्या जागीच अडखळायला होतं.’ 
- अ. ज. ओक

कल्पना आणि वास्तव

माणूस एखाद्या गोष्टीची कल्पना करतो; त्या कल्पनेला फुलवतो आणि तिच्यात गुंतत जातो. पण ती गोष्ट जेंव्हा वास्तवात घडते, तेंव्हा ती त्या कल्पनेच्या तुलनेत फार वेगळी असते. हा किस्सा अगदी छोट्या छोट्या गोष्टींपासून ते मोठ्या महत्वाच्या गोष्टींबाबत ऐकायला, बघायला, अनुभवायला मिळतो.


कल्पना आणि वास्तव या गोष्टी दोन समांतर रुळांसारख्या असतात. त्यांच्यातलं अंतर कधीच मिटत नाही. अंतर कसलं; दरीच म्हणायला हवी. ही दरी जगातल्या प्रत्येकाने अनुभवलेली असते. अर्थात, त्या दरीची ’कल्पना’ कुणालाच नसते जोपर्यंत ती दरी ’वास्तव’ बनून समोर येत नाही. वेगळ्या शब्दांत म्हणायचं झालं तर मी असं म्हणेन की,

’कल्पनांना वास्तवाचा ठाव लागत नाही; वास्तवात कल्पनांचा टिकाव लागत नाही.’ - अ. ज. ओक.

एकमत

माणसं म्हटली की मतं आली. मतं म्हटली की मतांतरं आली; तशीच एकमतं सुद्धा. हे एकमत म्हणजे काय... तर दोन व्यक्तींचं एखाद्या गोष्टीबद्दलचं मत समान असणं. या एकमताची एक गंमत आहे. हे सोयीस्करपणे होतं किंवा होत नाही. एखाद्या सिनेमाबद्द्लचं, किंवा एखाद्या खेळाडूबद्द्लचं, अशी क्षुल्लक एकमतं वगळता एकमत या गोष्टीबद्दल मला असं म्हणावंसं वाटतं, की

‘एकमत, हे केवळ भीतीखातर, प्रेमाखातर, अथवा मतलबाखातर ‘होतं’. अन्यथा एकमत हे निव्वळ योगायोगाचं उदाहरण आहे.’
- अ. ज. ओक

Carrier (Career)

The word 'Career' is often pronounced by people like 'Carrier'. As far as my knowledge and understanding goes, I think that is not the right way to pronounce it. But anyways. For a moment if I assume, that it is pronounced that way, I can apply some logic behind it. Some people, have a pre-established family business which they take over and grow. Some people decide on a path to follow and stick to it. Some people just get too much into it. So,

I see 'Career'(Carrier) as something which is sometimes Carried Forward, sometimes Carried On with, and which some people get Carried Away with. 
- A J Oka.

Children and Computers

I was discussing with a friend of mine the other day about children, and their nature. The point that he stressed on is that everyone is born with a set of physical, mental and emotional qualities, which remain the same throughout his life and that is what we call it as a person's 'Nature' or 'Personality'. There is a saying that a child is like raw clay which is given a certain shape, by it's parents, by teachers, by friends, by society and so on. Continuing with that thought, my thinking was a little different. I agree with my friend's point, partially. A person is born with a set of genes; a set of qualities. These qualities get influenced or altered as the life progresses. Some new qualities are incorporated, some existing qualities are changed or aggravated. In short, Changes happen in a person's physical, emotional, mental traits as he grows up. Then I thought about it like this:

'A child is like a newly installed computer with a set of hardware, and an operating system. As life progresses, several software are installed on this computer. Going further, sometimes they prove to be performance boosters or sometimes there are compatibility issues.' - A J Oka.

Conveniently remembered

One day, a very distant friend calls you and talks like he/she has been in touch with you everyday; asks you questions which you never expect 'Him/Her' to ask; shares topics which only a very close friend would; mostly expecting some sort of help or favor from you. ...an act of convenience. 
A friend with whom your relationship was like that between water and waves, starts creating distance between the two of you, reduces interactions, and gives you an unpleasant but certain idea that you are soon to be forgotten. ...another act of convenience.
Most of us encounter both of the above situations in our lives. Both are equally strange. But,

'It is better to be conveniently forgotten, than to be conveniently remembered.'
- A J Oka.

तुम्ही काहीही करू शकत नाही / You cannot do anything

गेल्या महिन्यात पेपरमधे एक बातमी होती. कुठल्याशा हॉस्पिटलमधे एक व्यक्ती डॉक्टरांच्या चुकीमुळे दगावली आणि मग तिच्या नातेवाईकांनी डॉक्टरवर हॉस्पिटलमधे जाण्याची पाळी आणली.

रिक्शावाले... त्यांची मुजोरी काय वर्णावी ! तीच कधीतरी त्यांच्या अंगाशी येते आणि मग जसं गेल्या आठवड्यात कुण्या एका रिक्शावाल्याला प्रवाशांनी बेदम मारलं, तसं काहीतरी होतं.

असंच मग कधी भाडं नाकारणा-या रिक्शावाल्यावर हल्ला होतो, कधी बेकायदेशीर टोल वसूल करणा-यावर, कधी चढे भाव आकारणा-या दुकानदारावर, तर कधी सत्याला दाबणा-या पोलिसांवर.

या सगळ्यात एक गोष्ट समान आहे. एक बाजू ही नेहमी डॉमिनेट करणारी, अत्याचार करणारी, चोरगिरी करणारी अशी आहे, तर दुसरी बाजू ही या सगळ्यामुळे पिचलेली, वैफ़ल्यग्रस्त झालेली, त्रासलेली आहे. या दुस-या बाजूला ’आपण काहीही करू शकत नाही’ या विचाररूपी साखळीने जखडलेलं असतं. मग कधीतरी या साखळीचा भेद होतो, आणि वर नमूद केलेल्या, किंवा तत्सम घटना घडतात. हा केवळ एखाद्या प्रांतापुरता, वर्गापुरता नियम नाही; सगळ्या जगात हे होत आलंय आणि होईल. कारण,

‘‘तुम्ही काहीही करू शकत नाही’ ही भावनाच तुम्हाला ’काहीही’ करण्याची प्रेरणा आणि ताकद देते.’ 
- अ. ज. ओक


The doctor who performed the surgery may not be the culprit of the person who died during the surgery. The family of the one who died, however, beat the doctor. The cab driver refused to give ride to a person, and the person ended up giving the cab driver a ride to heaven. The shopkeeper charged excessively for goods that he sold, and one day he had to pay a heavy price of this act of his.


If we see, there is one party who is always the dominating one, and the other party who always suffers. This suffering party builds up the frustration within and it all comes out one day in form of acts like these. This is a universal phenomena. A universal rule.


"The feeling that 'You cannot do anything' itself motivates and empowers you to do 'anything'"
- A J Oka

Safety

Last week, 'Safety Day' was celebrated in my office and all its branches across India. 'Safety Poster Competition' was organised on this occasion and every department was invited to participate. Our department is perhaps the busiest department and as a result, not everyone could take part in the idea formation, creation or presentation of the poster. However, 3 people including myself took an active part and created a poster on the topic of safety. My colleague came up with the idea of Safety being explained as an acronym, where each letter stood for something. (E.g. S for Self Awareness, A for Alert Behavior and so on.) Also, a 5 point action plan for safety was presented. 

The Key idea that we presented was designed by me. It popped in my mind when I began to think about our poster. I first visualized 2 images, and then came up with a slogan. Everyone liked the idea and gave some valuable suggestions about the slogan, the pictures which were then incorporated in the final poster. I came home the day before the competition, took these pictures with the help of my sister and my mother; also took some guidance about the slogan from my father. I was pretty excited about this idea. So, I though I'd put the same on this blog for you all to see and opine.

I explained it saying that, "Safety is something that should be taken seriously; should be given importance to, and should be cared for. Because if we care for safety, only then, Safety shall take care of us..."

"Safety should be inculcated as a Habit, and imbibed as Style"
- A J Oka.

पार्किंगची चोरी

(Disclaimer : The writer does not intend to criticize, insult, or offend any government authority in any way whatsoever.)

’अधिकृत उचल्यांशी’ गाठ न पडलेले दुचाकी, चारचाकी धारक विरळाच असतील. आपल्या ट्रकवजा वाहनातून दिमाखात आणि भीती दाखवत फिरणारे हे अधिकृत उचले सगळ्या शहरात असतात. पार्किंग ची समस्या सगळीकडे आहेच; त्यात गाडी उचलून नेण्याची भीती असते. त्यामुळे एकंदरित ’पार्किंग’ हा प्रकार फार त्रासदायक होतो.  

तसं मी तारखा बघून नीट गाडी पार्क करतो. तरीही एक नाही, तब्बल ६-७ वेळा माझी गाडी आरटीओ वाल्यांनी उचलून नेण्याची घटना घडलेली आहे. त्यात दादर चं नाव पहिलं आहे. दादर मधे पार्किंग करणं म्हणजे दिव्य आहे. गाडी अगदी व्यवस्थित पार्किंग असलेल्या ठिकाणी पार्क केली तरी मनात धाकधूक रहाते, की ही मंडळी कुठला पॉइंट काढतील आणि गाडी उचलून नेतील नेम नाही. पण खरंच, आता इतक्या वेळी पार्किंग आणि टोविंग चा अनुभव घेतल्यावर असं झालंय ना, की,

’रस्त्यावर पार्क केलेली गाडी, परत आल्यावर आरटीओ ने उचलून नेलेली नसली, की चोरी न करूनही पकडलं नं गेल्याचा आनंद मिळतो’

- अ. ज. ओक